Antigastra catalaunalis
ਕੀੜਾ
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਛੋਟੀਆਂ ਸੁੰਡੀਆਂ ਬਰੀਕ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ ਉੱਪਰਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲਾ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਜਾਲੇਦਾਰ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਰਾਪ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੱਤੇ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਤਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੌਦੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਮੁਰਝਾ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੀਜ਼ਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਫ਼ਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸੰਕੇਤ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਦਾਣੇਦਾਰ ਗੰਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਫ਼ਲੀਆਂ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਿਪਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੰਭੀਰ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪੌਦੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਢੇਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਿਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਨਸਪਤੀ ਅਰਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿੰਮ ਦੀ ਨਿਮੋਲੀ ਦਾ ਅਰਕ (NSKE) ਜਾਂ ਨਿੰਮ ਦਾ ਤੇਲ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਛਿੜਕਾਅ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਉੱਲੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਬੋਵੇਰੀਆ ਬੈਸੀਅਨਾ ਜਾਂ ਮੈਟਾਰਹਿਜੀਅਮ ਐਨੀਸੋਪਲੀਆਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਰਵੇ ਨੂੰ ਸੰਕਰਮਿਤ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਭੂੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੱਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਲਗ਼ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਲਗਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਫ਼ਸਲ 'ਤੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਰਸਾਇਣਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਛੋਟੀਆਂ ਸੁੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤਣਿਆਂ ਜਾਂ ਫ਼ਲੀਆਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੌਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਲੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਦਵਾਈ ਲਗਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ; ਛਿੜਕਾਅ ਅਕਸਰ ਸਵੇਰੇ ਜ਼ਲਦੀ ਜਾਂ ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੁੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸਤ੍ਹ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕੀੜਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਭੂਰੇ-ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਪਤੰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਪਤੰਗਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਫ਼ਲੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ 'ਤੇ ਛੋਟੇ, ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਡੀਆਂ ਹਲਕੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਛੋਟੇ ਕਾਲੇ ਧੱਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਫੁਰਤੀਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸਰਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕੀੜਾ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸੋਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਲਕੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਦੀ ਉੱਚ ਮਾਤਰਾ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕੋਮਲ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁੰਡੀਆਂ ਲਈ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।